Tekst dzienny

Poniedziałek 6 lipca

Fri, 03 Jul 2009 15:49:00 +0000

Człowiek zostaje uznany za prawego na podstawie wiary (Rzym. 3:28). Chrześcijańskim pomazańcom przypisano prawość, ponieważ okazują wiarę w Jezusową ofiarę okupu (Rzym. 3:24). W oczach Jehowy są uwolnieni od grzechu i mogą być namaszczeni duchem świętym, by stać się duchowymi synami Boga, braćmi Jezusa Chrystusa (Jana 1:12, 13). Zostają objęci nowym przymierzem i tworzą nowy naród, „Izrael Boży” (Gal. 6:16; Łuk. 22:20). W rezultacie tych działań podjętych przez Boga namaszczeni chrześcijanie otrzymują inną perspektywę niż nadzieja na życie wieczne na ziemi. Są gotowi je poświęcić dla niewymownej radości wynikającej z towarzyszenia Jezusowi podczas Dnia Sądu i panowania u jego boku w niebiosach (Rzym. 8:17). W dniu Pięćdziesiątnicy 33 roku n.e. możliwość znalezienia się wśród przyszłych współwładców Jezusa udostępniono pewnej grupie wiernych ludzi. Około 120 jego uczniów zostało ochrzczonych duchem świętym i w ten sposób stało się pierwszymi namaszczonymi chrześcijanami.

Niedziela 5 lipca

Fri, 03 Jul 2009 15:48:00 +0000

Słowo Boże jest żywe i oddziałuje z mocą (Hebr. 4:12). Jezus, najznakomitszy nauczyciel w dziejach ludzkości, opierał swe nauki na Słowie Bożym (Mat. 21:13; Jana 6:45; 8:17). Nie przemawiał we własnym imieniu, lecz w imieniu Tego, który go posłał (Jana 7:16-18). Musimy czynić tak samo. Czy to w służbie od drzwi do drzwi, czy na studiach biblijnych, powinniśmy opierać się na autorytecie Pisma Świętego (2 Tym. 3:16, 17). Żadną wyszukaną argumentacją nie dorównamy skuteczności i mocy natchnionego Słowa Bożego. Przemawia ono z autorytetem. Jeśli pragniemy, by zainteresowany dobrze coś zrozumiał, najlepiej poprosić go o przeczytanie, co na dany temat mówi Biblia. Oczywiście nie znaczy to, że chrześcijański nauczyciel nie musi się przygotowywać do studium biblijnego. Przeciwnie — powinien wcześniej przemyśleć, które z niezacytowanych wersetów warto odczytać podczas studium.

Sobota 4 lipca

Fri, 03 Jul 2009 15:44:00 +0000

Jehowa idzie przed tobą. Będzie z tobą (...). Nie bój się ani się nie przerażaj (Powt. Pr. 31:8). Gdy pokornie chodzimy drogami Jehowy, On dodaje nam odwagi i sił (Powt. Pr. 31:6, 7, 23). Człowiekiem, który odważnie chodził z Bogiem i pośród niegodziwych ludzi zabiegał o prawość, był Henoch, siódmy w linii od Adama (Rodz. 5:21-24). Jehowa wzmocnił Henocha, by ogłosił Jego dobitne orędzie przeciwko ówczesnym ludziom z powodu ich bezbożnych słów i uczynków (Judy 14, 15). Czy i ty masz odwagę niezbędną do ogłaszania sądów Bożych? Jehowa wykonał wyrok na bezbożnych, sprowadzając w czasach Noego potop. Proroctwo Henocha jest dla nas pokrzepieniem, gdyż wiemy, że niebawem Bóg przyjdzie ze swymi świętymi miriadami i zgładzi dzisiejszych niegodziwców (Obj. 16:14-16; 19:11-16). W odpowiedzi na nasze modlitwy Jehowa dodaje nam odwagi do głoszenia zarówno o Jego wyrokach, jak i błogosławieństwach związanych z panowaniem Królestwa.

Piątek 3 lipca

Wed, 01 Jul 2009 12:45:00 +0000

Zawsze stawiam przed sobą Jehowę. Jest on po mojej prawicy, toteż nic mną nie zachwieje (Ps. 16:8). Spisane Słowo Jehowy mówi o wielu postaciach, które uczestniczyły w realizowaniu zamierzenia Bożego. Jest to coś więcej niż przyjemna lektura. Takie sprawozdania mogą nas zbliżyć do Boga (Jak. 4:8). Wszyscy możemy się sporo nauczyć z przeżyć dobrze nam znanych postaci biblijnych, takich jak Abraham, Sara, Mojżesz, Rut, Dawid, Estera czy apostoł Paweł. Ale bardzo pouczające są też relacje o osobach mniej znanych. Rozmyślanie nad takimi opisami pomoże nam działać zgodnie ze słowami psalmisty zacytowanymi w dzisiejszym tekście dziennym. Jak należy rozumieć jego wypowiedź? W czasie walki żołnierz zazwyczaj w prawej ręce trzymał miecz, a w lewej tarczę. Prawą stronę miał więc nieosłoniętą, chyba że go ochraniał towarzysz broni walczący po jego prawicy. Jeżeli pamiętamy o Jehowie i spełniamy Jego wolę, to będziemy pod Jego ochroną.

Czwartek 2 lipca

Tue, 30 Jun 2009 16:07:00 +0000

Jak myślisz, Szymonie? Od kogo królowie ziemscy otrzymują opłaty lub podatek pogłówny? Od swych synów czy od obcych? (Mat. 17:25). W Afryce, Europie Wschodniej czy Ameryce Łacińskiej dobrym tematem do rozmów jest rosnąca liczba nowych wyznań. Często można tam nawiązać rozmowę w następujący sposób: „Zastanawiam się, dlaczego pojawiło się tyle religii. Mam nadzieję, że kiedyś na całym świecie będzie tylko jedna religia. Czy pan też chciałby, żeby tak było?” Mówiąc coś intrygującego o swojej nadziei na przyszłość, możesz skłonić go do wyrażenia opinii. Chętniej zabierze głos, jeśli tak sformułujesz pytanie, by miał do wyboru dwie możliwe odpowiedzi. Po wysłuchaniu domownika przedstaw swój punkt widzenia, wykorzystując jeden lub dwa wersety (Izaj. 11:9; Sof. 3:9). Dzięki pilnemu słuchaniu i zwracaniu uwagi na reakcję rozmówcy łatwiej ci będzie ustalić, co poruszyć podczas odwiedzin.

Środa 1 lipca

Tue, 30 Jun 2009 16:05:00 +0000

Wprowadzę nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę (Rodz. 3:15). Bóg obiecał, że niebiańska część Jego organizacji, określona w proroctwie mianem „niewiasty”, wyda potomstwo, które zmiażdży głowę węża. Ale mijały tysiące lat, a niewiasta Boża nie wydawała na świat żadnego potomstwa zdolnego zniszczyć Szatana i zniweczyć jego dzieła. Dlatego Izajasz w swym proroctwie nazwał ją „niepłodną” i „zbolałą na duchu” (Izaj. 54:1, 5, 6). W końcu w Betlejem przyszedł na świat Jezus. Ale dopiero po jego chrzcie — gdy narodził się z ducha i stał duchowym synem Boga — Jehowa mógł oznajmić: „To jest mój Syn” (Mat. 3:17; Jana 3:3). Nareszcie pojawił się główny przedstawiciel „potomstwa” niewiasty. Później również naśladowcy Jezusa zostali namaszczeni duchem świętym i zrodzeni za jego sprawą. „Niewiasta” Jehowy, tak długo przypominająca kobietę, ‛która nie rodziła’, mogła w końcu ‛wykrzyknąć z radości’ (Izaj. 54:1; Gal. 3:29).

Wtorek 30 czerwca

Sun, 28 Jun 2009 16:02:00 +0000

Czy więc ja nie miałbym żałować Niniwy, wielkiego miasta, w którym jest więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi (Jon. 4:11). Sumienie może być kształtowane przez czynniki kulturowe lub środowisko — tak jak przebywanie w jakimś otoczeniu może sprawić, iż ktoś przejmie dany akcent lub dialekt (Mat. 26:73). Rozważmy przykład starożytnych Asyryjczyków. Słynęli z dokonywania podbojów i torturowania jeńców, co zresztą utrwalili na płaskorzeźbach (Nahuma 2:11, 12; 3:1). O Niniwczykach z czasów Jonasza powiedziano, że ‛nie umieli odróżnić swej prawicy od lewicy’. Nie mieli zatem właściwego wzorca pozwalającego im ustalić, co w oczach Boga jest stosowne, a co opaczne. Wyobraź sobie, jakie piętno mogło środowisko Niniwy odcisnąć na sumieniu kogoś, kto dorastał w tym mieście! (Jon. 3:4, 5; 4:11). Podobnie dzisiaj na czyjeś sumienie może wpłynąć postawa otoczenia.

Poniedziałek 29 czerwca

Sun, 28 Jun 2009 15:59:00 +0000

Wszystko, co niegdyś napisano, napisano dla naszego pouczenia (Rzym. 15:4). Biblia zawiera przykłady osób, które żyły zgodnie z wolą Jehowy. Ale opisuje też tych, którzy postępowali odwrotnie. Z takich relacji mogą wyciągnąć naukę wszyscy ludzie — bez względu na wiek, krąg kulturowy czy sytuację (1 Kor. 10:6, 11). Nimrod budował wielkie miasta, lecz czynił to „na przekór Jehowie” (Rodz. 10:8, 9). Wielu innych pozostawiło dobry przykład. Mojżesz nie skupił się w życiu na umacnianiu swej zaszczytnej pozycji na dworze egipskim. Otrzymane od Boga zadania uznawał za „bogactwo większe niż skarby Egiptu” (Hebr. 11:26). Łukasz, będący lekarzem, zapewne pomagał Pawłowi i innym ludziom radzić sobie z chorobami. Ale najwięcej dobrego uczynił dla drugich, działając w roli kaznodziei i pisarza biblijnego. Z kolei Paweł nie upamiętnił się jako znakomity prawnik, lecz misjonarz, „apostoł dla narodów” (Rzym. 11:13).

Niedziela 28 czerwca

Thu, 25 Jun 2009 16:20:00 +0000

‛Nie mieliście nadziei’ (Efez. 2:12). Ogół mieszkańców naszego globu nie pojmuje znaczenia obecnych wydarzeń. W dodatku niejeden rozpacza z powodu śmierci bliskich albo innej osobistej tragedii. Bez dokładnej wiedzy o przyczynach i rozwiązaniu tej sytuacji ludzie nie mają żadnej nadziei. Miliony wierzących nie znajduje pocieszenia w „Babilonie Wielkim”, ogólnoświatowym imperium religii fałszywej. Upojeni „winem jej rozpusty”, są zdezorientowani pod względem duchowym. Religia fałszywa jako „nierządnica” zwodzi „królów ziemi” i nad nimi panuje. Za pomocą kłamliwych nauk i praktyk spirytystycznych skłania masy ludzkie do uległości wobec ich politycznych panów. W ten sposób zdobyła władzę i wpływy, ale jednocześnie zupełnie wyrzekła się prawdy religijnej (Obj. 17:1, 2, 5; 18:23).

Sobota 27 czerwca

Thu, 25 Jun 2009 16:19:00 +0000

Stale postępujcie według ducha (Gal. 5:16). Gdy zawsze pamiętamy o Jehowie, On będzie nas prowadził swoim duchem świętym. Święty duch Jehowy odegrał znaczącą rolę podczas budowy przybytku na pustkowiu. Na głównego budowniczego i rzemieślnika Jehowa wyznaczył Becalela. Obiecał przy tym: „Napełnię go duchem Bożym w mądrości i zrozumieniu, i wiedzy oraz we wszelkim rzemiośle” (Wyjścia 31:3-5). Becalel wykonywał tę wspaniałą pracę razem z pomocnikiem Oholiabem oraz „każdym, kto ma mądre serce”. Duch Jehowy pobudził także wszystkich Izraelitów „ochoczego serca”, by wsparli to przedsięwzięcie szczodrymi darami (Wyjścia 31:6; 35:5, 30-34). Ten sam duch pobudza dzisiejszych sług Bożych do zabiegania z całych sił o sprawy Królestwa (Mat. 6:33). My również możemy być w różnych dziedzinach szczególnie uzdolnieni. Ale jeśli chcemy wykonywać dzieło zlecone przez Jehowę, to musimy prosić Go o ducha świętego i potem poddawać się jego kierownictwu (Łuk. 11:13).

Piątek 26 czerwca

Thu, 25 Jun 2009 16:17:00 +0000

Jezus, spojrzawszy na niego, umiłował go (Marka 10:21). Jezus tak bardzo troszczył się o bliźnich, że rezygnował z odpoczynku, by dalej ich nauczać (Marka 6:30-34). To szczere i głębokie zainteresowanie drugimi sprawiało, że skuteczniej niż ktokolwiek inny pozyskiwał nowych chwalców Boga. Głęboką troskę o słuchaczy przejawiał również apostoł Paweł. Na przykład do nowych współwyznawców w Tesalonice napisał: „Darząc was zatem tkliwym uczuciem, radzi byliśmy przekazać wam nie tylko dobrą nowinę Bożą, lecz także nasze dusze, ponieważ staliście się nam umiłowani”. Poruszeni taką postawą apostoła, niektórzy z nich ‛zawrócili od swych bożków do Boga’ (1 Tes. 1:9; 2:8). Jeżeli podobnie jak Jezus i Paweł szczerze interesujemy się drugimi, to my także z radością możemy obserwować, jak dobra nowina trafia do serc ludzi „odpowiednio usposobionych do życia wiecznego” (Dzieje 13:48).

Czwartek 25 czerwca

Tue, 23 Jun 2009 15:55:00 +0000

Przestrzegaj, mój synu, przykazania twego ojca i nie porzucaj prawa twej matki (Prz. 6:20). Dzieci oczywiście mają być posłuszne rodzicom. Jednak dzięki szczerej wymianie myśli rodzice mogą nauczyć dzieci wyciągania przemyślanych wniosków. Vincent, mający cztery córki, opowiada: „Często omawiamy dobre i złe strony danej sytuacji, aby dzieci same mogły się przekonać, jakie jest najlepsze rozwiązanie. Pomogło to im rozwinąć w sobie umiejętność myślenia” (Prz. 1:1-4). Rzecz jasna niedoskonali rodzice nie potrafią w doskonały sposób stosować się do biblijnych rad dotyczących wychowywania dzieci. Rodzice, bądźcie jednak pewni, że docenią one wasze szczere starania. Będą wam wdzięczne za wielkoduszną cierpliwość, życzliwość i miłość. Jehowa niewątpliwie pobłogosławi waszym wysiłkom (Prz. 3:33). Wszyscy chrześcijańscy rodzice usilnie pragną, by ich dzieci pokochały Jehowę tak jak oni.

Środa 24 czerwca

Tue, 23 Jun 2009 15:52:00 +0000

Uczynię twoje potomstwo jak drobinki prochu ziemi (Rodz. 13:16). Abrahamowi obiecano, że jego potomstwo się rozmnoży i stanie się ‛jak gwiazdy niebios oraz jak ziarnka piasku na brzegu morza’ (Rodz. 22:17). Innymi słowy, za czasów Abrahama ludzie nie byli w stanie ustalić liczebności tego duchowego potomstwa. W końcu jednak jego dokładna liczba została wyjawiona. Miała wynosić 144 000 oprócz Jezusa (Obj. 7:4; 14:1). Na temat wiary Abrahama w Słowie Bożym powiedziano: „Uwierzył Jehowie; a on zaczął poczytywać mu to za prawość” (Rodz. 15:5, 6). To prawda, że żaden człowiek nie jest prawy w sensie absolutnym (Jak. 3:2). Ale ze względu na niezwykłą wiarę Abrahama Jehowa uważał go za prawego i nawet nazwał swoim przyjacielem (Izaj. 41:8). Osoby, które razem z Jezusem tworzą duchowe potomstwo Abrahama, też są uznawane za prawe i zaznają jeszcze większych błogosławieństw niż ten patriarcha.

Wtorek 23 czerwca

Mon, 22 Jun 2009 14:44:00 +0000

Miejcie oczy otwarte i strzeżcie się wszelkiej zachłanności, bo nawet wtedy, gdy ktoś ma obfitość, jego życie nie zależy od tego, co posiada (Łuk. 12:15). Przestrogę przed zachłannością Jezus nie bez powodu poprzedził słowami: „Miejcie oczy otwarte”! Chciwość czy zachłanność łatwo jest zauważyć u innych, ale jakże trudno dostrzec u siebie. Apostoł Paweł zaznaczył, że „korzeniem wszelkich szkodliwych rzeczy jest umiłowanie pieniędzy” (1 Tym. 6:9, 10). Uczeń Jakub zaś wyjaśnił, że gdy złe pragnienie „stanie się płodne, rodzi grzech” (Jak. 1:15). A zatem zgodnie z wezwaniem Jezusa ‛miejmy oczy otwarte’ — nie po to, by doszukiwać się zachłanności u innych, lecz by analizować własne pragnienia serca i ‛strzec się wszelkiej zachłanności’.

Poniedziałek 22 czerwca

Thu, 18 Jun 2009 16:38:00 +0000

Zostanie wam szczodrze udostępnione wejście do wiecznotrwałego królestwa naszego Pana i Wybawcy, Jezusa Chrystusa (2 Piotra 1:11). W dobie obecnej namaszczeni chrześcijanie, uznani za godnych otrzymania Królestwa, tęsknie wyczekują swego panowania podczas Dnia Sądu. Perspektywa ta pobudza ich do trzymania się rady, której Piotr udzielił współbraciom w I wieku: „Róbcie wszystko, co możecie, aby utwierdzić swe powołanie i wybranie, bo jeśli będziecie to czynić, na pewno nie upadniecie” (2 Piotra 1:10). Radość namaszczonych braci podzielają chrześcijanie należący do drugich owiec. Są zdecydowani ich wspierać. Będąc przyjaciółmi Boga, pragną ze wszech sił pełnić dla Niego służbę. Podczas Dnia Sądu chętnie będą popierać postanowienia Boże, a Jezus poprowadzi ich do „źródeł wód życia”. Wtedy wreszcie zostaną uznani za godnych służenia Jehowie na ziemi przez całą wieczność! (Rzym. 8:20, 21; Obj. 21:1-7).

Niedziela 21 czerwca

Thu, 18 Jun 2009 16:36:00 +0000

Bądźcie zawsze gotowi do obrony wobec każdego, kto od was żąda uzasadnienia nadziei, którą macie w sobie (1 Piotra 3:15). Aby poznać poglądy religijne rozmówcy, mógłbyś zapytać: „Czy pana zdaniem ktoś wysłuchuje naszych modlitw?” Z odpowiedzi wiele się dowiesz o jego poglądach i wierzeniach. Jeżeli jest religijny, spróbuj zachęcić go do dalszej rozmowy, pytając: „A czy Bóg odrzuca niektóre modlitwy?” Takie pytania zapewne utorują drogę do przyjaznej rozmowy. Gdyby stosowne było pokazanie, co na ten temat mówi Biblia, zrób to taktownie, nie atakując wierzeń domownika. Jeżeli spodoba mu się ta wymiana myśli, być może zechce spotkać się z tobą ponownie. Ale przypuśćmy, że zada ci pytanie, na które nie znasz odpowiedzi. Postaraj się więc ją przygotować, by przy następnej okazji ‛uzasadnić nadzieję, którą masz w sobie, lecz czyń to w łagodnym usposobieniu i z głębokim respektem’ (1 Piotra 3:15).

Sobota 20 czerwca

Thu, 18 Jun 2009 16:31:00 +0000

Bóg tego systemu rzeczy zaślepił umysły niewierzących (2 Kor. 4:4). Nie powinniśmy mniemać, że „głębokie sprawy” siłą rzeczy trudno pojąć. Dla większości ludzi są one niezrozumiałe nie dlatego, że mądrości Bożej nie sposób objąć umysłem, ale dlatego, że dali się zwieść Szatanowi i odrzucają pomoc, którą Jehowa zapewnia poprzez swoją organizację (1 Kor. 2:10; 2 Kor. 4:3). W 3 rozdziale Listu do Efezjan apostoł Paweł wskazuje, że w zakres „głębokich spraw Bożych” wchodzą prawdy, które słudzy Boży z reguły bardzo dobrze rozumieją — na przykład o tożsamości obiecanego Potomka, o wybraniu spośród ludzi grupy z nadzieją niebiańską oraz o mesjańskim Królestwie. Paweł dodał, że poruczono mu zadanie ‛ukazania ludziom, jak jest zarządzana święta tajemnica, od niezmierzonej przeszłości ukryta w Bogu’ (Efez. 3:5-9).

Piątek 19 czerwca

Tue, 16 Jun 2009 16:46:00 +0000

Kto kocha pieniądze, nigdy nie będzie ich miał dosyć (Kazn. 5:9, BWP [5:10, NŚ]). Czy można dążyć do celów materialistycznych i jednocześnie służyć Bogu całym sercem? Nie da się tego pogodzić. Jezus wyjaśnił: „Nikt nie może być niewolnikiem dwóch panów; bo albo jednego będzie nienawidzić, a drugiego miłować, albo do jednego przylgnie, a drugim wzgardzi. Nie możecie być niewolnikami Boga i Bogactwa”. Jezus usilnie zachęcał swych naśladowców, by nie gromadzili bogactw materialnych, lecz „skarby w niebie”, czyli zabiegali o uznanie Boga, który ‛wie, czego potrzebujemy, zanim go w ogóle poprosimy’ (Mat. 6:8, 19-25). Paweł polecił Tymoteuszowi: „Nakazuj tym, którzy są bogaci (...), żeby nie opierali nadziei na niepewnym bogactwie, lecz na Bogu, który obficie dostarcza nam wszystkiego dla naszego pożytku; żeby (...) byli bogaci w szlachetne uczynki, hojni, gotowi się dzielić, niezawodnie zaskarbiając sobie wspaniały fundament na przyszłość, aby móc się mocno uchwycić rzeczywistego życia” (1 Tym. 6:17-19).

Czwartek 18 czerwca

Tue, 16 Jun 2009 16:44:00 +0000

Wprowadzę nieprzyjaźń między ciebie a niewiastę i między twoje potomstwo a jej potomstwo. On rozgniecie ci głowę, a ty rozgnieciesz mu piętę (Rodz. 3:15). W powyższych słowach Jehowa objawił swój zamysł: wyznaczone „potomstwo” „rozgniecie” Szatana i jego popleczników oraz wykaże słuszność panowania Bożego (Ps. 2:7-9; 110:1, 2). Wspomnianym „potomstwem” okazał się Jezus Chrystus wraz z grupą współwładców. Razem tworzą mesjańskie Królestwo Boże (Dan. 7:13, 14, 27; Mat. 19:28; Łuk. 12:32; 22:28-30). Wszystko to jednak nie zostało wyjawione natychmiast. Spełnienie się owego pierwszego proroctwa pozostawało „świętą tajemnicą, która przez długie czasy była okryta milczeniem” (Rzym. 16:25). Przez wieki mężowie wiary wyczekiwali, kiedy Jehowa pozwoli zrozumieć tę „świętą tajemnicę” i kiedy spełni to proroctwo, usprawiedliwiając swoje zwierzchnictwo (Rzym. 8:19-21).

Środa 17 czerwca

Tue, 16 Jun 2009 16:42:00 +0000

Twoje uszy usłyszą za tobą słowo, mówiące: „To jest ta droga. Chodźcie nią” (Izaj. 30:21). Naszym Wspaniałym Nauczycielem jest Jehowa (Izaj. 30:20). Za pośrednictwem widzialnej części swej organizacji przekazuje On swoim sługom na ziemi wskazówki, jak powinni wywiązywać się z otrzymanego zlecenia obejmującego głoszenie. Dlatego w każdym zborze co tydzień odbywają się zajęcia szkoły teokratycznej, która pomaga uczestnikom skutecznie głosić. Głównym podręcznikiem jest Biblia. Natchnione Słowo Jehowy mówi nam, czego mamy nauczać. Ukazuje też stosowne i skuteczne metody przekazywania tej wiedzy. Szkoła teokratyczna regularnie przypomina nam, że jeśli chcemy być dobrymi nauczycielami, to musimy opierać swe wywody na Słowie Bożym, właściwie posługiwać się pytaniami, nauczać w sposób prosty oraz szczerze interesować się ludźmi.

Wtorek 16 czerwca

Sat, 13 Jun 2009 17:01:00 +0000

Nie tak, proszę, Jehowo! (Rodz. 19:18). Niekiedy podczas ustalania reguł obowiązujących w domu rodzice mogą uwzględnić zdanie dzieci. Jeśli mają one okazję wypowiedzieć się w danej sprawie, zapewne chętniej się podporządkują. Na przykład rodzice mogliby sami ustalić godzinę, o której dzieci powinny być już w domu. Ale mogą też poprosić je o podanie własnej propozycji. Jeśli nie naruszałoby to zasad biblijnych, mogą przychylić się do życzeń dzieci. Czy takim podejściem osłabią swój autorytet? Zastanówmy się, jak Jehowa życzliwie korzystał ze swej władzy w stosunku do Lota, jego żony i córek (Rodz. 19:17-22). Wziął pod uwagę prośbę Lota o zgodę na ucieczkę do pobliskiego miasta i postanowił okazać mu szczególne względy. Rodzice, czy i wy bylibyście gotowi uwzględniać zdanie dzieci, gdy ustalacie jakieś reguły w domu?

Poniedziałek 15 czerwca

Sat, 13 Jun 2009 17:00:00 +0000

‛Faraon będzie ich ścigał’ (Wyjścia 14:4). Faraon, uznawszy wypuszczenie Izraelitów z Egiptu za błąd, rusza w szaleńczy pościg. Na widok armii egipskiej przerażeni Izraelici wołają do Mojżesza, ten zaś odpowiada: „Nie lękajcie się. Stójcie niewzruszenie i oglądajcie wybawienie, które Jehowa dziś wam zgotuje” (Wyjścia 14:5-14). Następnie na rozkaz Boga wyciąga rękę. W sprawozdaniu biblijnym czytamy: „Jehowa zaczął cofać morze silnym wiatrem wschodnim, wiejącym przez całą noc (...). W końcu synowie Izraela przeszli środkiem morza po suchej ziemi”. Egipcjanie wznawiają pościg, ale Jehowa wywołuje zamieszanie w obozie egipskim. Potem mówi Mojżeszowi: „Wyciągnij rękę nad morze, żeby wody wróciły na Egipcjan”. Wojsko faraona dosięga całkowita zagłada — przy życiu nie pozostaje ani jeden żołnierz! (Wyjścia 14:21-28; Ps. 136:15).

Niedziela 14 czerwca

Sat, 13 Jun 2009 16:58:00 +0000

Ludzie, którzy wzburzyli zamieszkaną ziemię, są i tu obecni (Dzieje 17:6). Pierwsi misjonarze pozyskali wielu współwyznawców. Na przykład Filip udał się do Samarii, gdzie słuchały go całe tłumy (Dzieje 8:5-8). Paweł z różnymi współpracownikami przemierzali rozległe tereny, zanosząc chrystianizm na Cypr, do Azji Mniejszej, Macedonii, Grecji oraz Italii. W miastach, które odwiedzali, do zboru przyłączało się mnóstwo Żydów i Greków (Dzieje 14:1; 16:5; 17:4). Tytus pełnił służbę na Krecie (Tyt. 1:5). Piotr głosił w Babilonie. Gdy pisał swój drugi list, czyli w latach 62-64, działalność chrześcijan była już dobrze znana w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii (1 Piotra 1:1; 5:13). Były to naprawdę zachwycające czasy! Głosiciele ci służyli z taką gorliwością, że zdaniem przeciwników „wzburzyli zamieszkaną ziemię” (Dzieje 28:22).

Sobota 13 czerwca

Fri, 12 Jun 2009 17:21:00 +0000

Są jednak nowe niebiosa i nowa ziemia, których oczekujemy zgodnie z jego obietnicą, i w nich ma mieszkać prawość (2 Piotra 3:13). „Nowe niebiosa” — niebiański rząd Boży z Chrystusem na czele — już istnieją. W obecnych dniach ostatnich zgromadzani są też ci, którzy stworzą zaczątek „nowej ziemi”, czyli nowego społeczeństwa odpowiednio usposobionych ludzi. Grono to liczy prawie siedem milionów osób, żyjących w 235 krajach i skupionych w 100 000 zborów. Poznają prawe i sprawiedliwe wymagania Jehowy, dzięki czemu cieszą się jednością opartą na chrześcijańskiej miłości. Nikogo wcześniej nie zespalała tak wyraźna i trwała jedność — coś, czego na próżno szukać wśród poddanych Szatana. Owa miłość i jedność to zapowiedź wspaniałych czasów, jakie nastaną w Bożym nowym świecie, w którym zapanuje prawość i sprawiedliwość (Izaj. 2:2-4; Jana 13:34, 35; Kol. 3:14).

Piątek 12 czerwca

Tue, 09 Jun 2009 16:52:00 +0000

Nakazuj tym, którzy są bogaci w obecnym systemie rzeczy, żeby nie mieli wygórowanego mniemania o sobie i żeby nie opierali nadziei na niepewnym bogactwie, lecz na Bogu, który obficie dostarcza nam wszystkiego dla naszego pożytku (1 Tym. 6:17). Opieranie nadziei na majętnościach jest niemądre, gdyż są one niepewne. Patriarcha Hiob był bardzo zamożny, ale gdy nagle spadły na niego nieszczęścia, jego bogactwa nic mu nie dały — z dnia na dzień przepadły. Cały ogrom prób i udręk Hiob przetrwał dzięki zażyłej więzi z Bogiem (Hioba 1:1, 3, 20-22). Abraham zaś nie pozwolił, by dobrobyt powstrzymał go przed przyjęciem trudnego zadania od Jehowy. W nagrodę stał się „ojcem rzeszy narodów” (Rodz. 12:1, 4; 17:4-6). Te i inne przykłady są godne naśladowania. Bez względu na wiek musimy wciąż analizować, co naprawdę liczy się w naszym życiu i w czym pokładamy nadzieję (Efez. 5:10; Filip. 1:10).

Czwartek 11 czerwca

Tue, 09 Jun 2009 16:51:00 +0000

Błogosławieństwo Jehowy — oto, co wzbogaca, a on nie dodaje do niego żadnej boleści (Prz. 10:22). Czy życie zgodne z wolą Boga może w twoim wypadku oznaczać służenie Mu pełnoczasowo? Gdy wybierzesz taką drogę, dostąpisz mnóstwa błogosławieństw. Jeśli nie pozwala ci na to twoja obecna sytuacja, być może uda ci się ją zmienić? Módl się do Jehowy podobnie jak Nehemiasz, który pragnął się podjąć ważnego zadania: „Ach, Jehowo, proszę, (...) poszczęść dzisiaj twojemu słudze” (Nehem. 1:11). Ufaj ‛Temu, który wysłuchuje modlitwę’, i działaj zgodnie ze swymi prośbami (Ps. 65:2). Aby Jehowa błogosławił twoim wysiłkom, musisz najpierw się na nie zdobyć. Jeśli już zdecydujesz się rozpocząć służbę pełnoczasową, bądź konsekwentny. Z czasem nabierzesz coraz więcej doświadczenia i pogłębisz swą radość. Ileż zadowolenia zaznamy z tego, że całym sercem służyliśmy Bogu i bliźnim — zgodnie z Jego wolą! (Mat. 24:21; Obj. 7:14, 15).

Środa 10 czerwca

Tue, 09 Jun 2009 16:47:00 +0000

Wstań, przepraw się przez ten Jordan, ty i cały ten lud, do ziemi, którą daję im, synom Izraela (Joz. 1:2). Po przejściu przez Morze Czerwone Izraelici znaleźli się w ziemi, którą opisano jako „wielkie i straszliwe pustkowie, gdzie były jadowite węże i skorpiony, i ziemia spragniona, bezwodna” (Powt. Pr. 8:15). Jehowa ochraniał tu swój lud, tak jak obronił go wcześniej przed Egipcjanami. A co z wejściem Izraelitów do Ziemi Obiecanej? Czekały tam na nich silne wojska kananejskie. Mimo to Jehowa powiedział Jozuemu: „Nikt się przed tobą nie ostoi przez wszystkie dni twego życia. Jak pokazałem, że jestem z Mojżeszem, tak pokażę, że jestem z tobą. Nie porzucę cię ani nie opuszczę cię całkowicie” (Joz. 1:5). I znów słowo Jehowy nie zawiodło. W ciągu jakichś sześciu lat Jozue pokonał 31 królów i podbił dużą część Ziemi Obiecanej (Joz. 12:7-24). Nie byłoby to możliwe bez ochrony Jehowy. zapraszam pod nowy adres: www.tekst.co.uk

Wtorek 9 czerwca

Sat, 06 Jun 2009 15:41:00 +0000

Jehowa wybawi najpierw namioty Judy (Zach. 12:7). W starożytnym Izraelu namioty były charakterystycznym elementem krajobrazu. Niekiedy używali ich pasterze oraz rolnicy. W razie ataku wroga na Jerozolimę korzystający z nich ludzie pierwsi by ucierpieli i potrzebowali ochrony. Wyrażenie „namioty Judy” wskazuje, że ostatek pomazańców w naszych czasach niejako przebywa na otwartej przestrzeni, poza ufortyfikowanymi miastami. Nieustraszenie występują oni w obronie interesów mesjańskiego Królestwa. Jehowa Zastępów „wybawi najpierw namioty Judy”, ponieważ są one bezpośrednim celem ataków Szatana. Historia potwierdza, że Jehowa rzeczywiście bierze w obronę tych namaszczonych duchem ambasadorów Królestwa przebywających w swych „namiotach” na polu. Chroni ich przed ‛potknięciem się’ oraz dodaje im sił i odwagi, jak walecznemu królowi Dawidowi (Zach. 12:8).

Poniedziałek 8 czerwca

Sat, 06 Jun 2009 15:38:00 +0000

‛Saul zaś pochwalał zamordowanie Szczepana’ (Dzieje 8:1). Czy powinniśmy kierować się jedynie sumieniem? Niewątpliwie warto je uwzględniać, ale niekiedy może nas ono wprowadzić w błąd. Na głosie „człowieka, którym jesteśmy wewnątrz”, możemy się zawieść (2 Kor. 4:16). Rozważmy przykład. Szczepan — gorliwy naśladowca Chrystusa „pełen łaski oraz mocy” — został przez pewnych Żydów wypchnięty poza Jerozolimę i ukamienowany. Zdarzenie to obserwował Saul (późniejszy apostoł Paweł), który „pochwalał zamordowanie” tego chrześcijanina. Owi Żydzi najwyraźniej byli tak bardzo przekonani o słuszności swoich poczynań, że nie odczuwali wyrzutów sumienia. Zapewne nie miał ich też Saul, gdyż po niedługim czasie ‛wciąż zionął groźbą i żądzą mordu przeciwko uczniom Pana’. Jak zatem widać, sumienie Saula nie mówiło wtedy właściwym głosem (Dzieje 6:8; 7:57-60; 9:1). Dlaczego? Być może na Saulu odbiła się bliska styczność z Żydami, którzy nienawidzili Jezusa.

Niedziela 7 czerwca

Sat, 06 Jun 2009 15:34:00 +0000

Wykonuj dzieło ewangelizatora, dokładnie pełnij swe usługiwanie (2 Tym. 4:5). Jehowa ceni życie. Nawołuje swych sług, by z całych sił pomagali ratować jak najwięcej osób. Każdy z nas musi obwieszczać życiodajne orędzie zawarte w Słowie Bożym. Niczym strażnik mamy ostrzegać przed nadciągającym zagrożeniem. Nie chcemy, aby krew ludzi nieostrzeżonych przed zagładą ‛spadła na naszą głowę’ (Ezech. 33:1-7). Jakież to zatem ważne, byśmy dalej niestrudzenie ‛głosili słowo’! (2 Tym. 4:2). Wydarzenia światowe potwierdzają, że żyjemy podczas „zakończenia systemu rzeczy” i że koniec jest bardzo bliski. Ludzkość doświadcza „dręczących boleści”, które miały znamionować „dni ostatnie” zapowiedziane przez Jezusa i jego uczniów. Nawet dla tych, którzy szczerze pragną trzymać się wskazówek biblijnych, są to „krytyczne czasy trudne do zniesienia” (Mat. 24:3, 6-8, 12; 2 Tym. 3:1-5).